Lui oog training.
In april 2012 ben ik met
Nena, mijn dochter van 8, bij oogbalans terecht gekomen via mijn schoonzus.
Nena had een lui oog waardoor ze geen diepte kon zien. Ze werd snel moe en kon
haar concentratie daardoor moeilijk vasthouden.
We kregen oefeningen mee
naar huis die we elke dag, ongeveer een kwartier lang oefenden. Dat was niet
altijd makkelijk voor een dame van 8 jaar. Het viel ook niet altijd mee om haar
gemotiveerd te houden. Op den duur kreeg ze ook last van hoofdpijn en werd
onrustig of druk. Dat was natuurlijk een goed teken omdat haar oogspieren
steeds sterker werden. Deze periode van hoofdpijn en onrust duurde ongeveer 2 a
3 weken. Daarna verbeterde ze zich snel.
Nu vele maanden ,en
inspanningen, later hebben we samen veel vooruitgang geboekt. Nena kan zich
veel beter concentreren op school, leest als een trein en is over het algemeen
veel rustiger. Ik ben blij dat we de stap hebben genomen om te beginnen aan de
visuele training, het werkt echt.
En dat zonder dat er medicatie of een
operatie aan te pas kwam. Nena kijkt nu rechter uit haar ogen en loenst nog
heel af en toe, als ze heel erg moe is.
Op dit moment oefen ik
samen met Nena nog drie ik in de week om terugval te voorkomen. Nena is er
inmiddels aan gewend en vindt het leuk om de samen met haar mama de oefeningen
te doen. Daarnaast merkt ze ook zelf dat ze profijt heeft gehad van de
training, wat haar stimuleert.
Ingrid
Man 66 jaar.
Inleiding:
Begin 2006 merkte ik dat mijn vermogen om op afstand goed te kunnen zien weer behoorlijk was verminderd. Tijd dus om naar de opticien te gaan.De gebruikelijke oogmeting bracht aan het licht dat een aanpassing in sterkte van de glazen noodzakelijk was. De nieuwe bril met variofocale glazen voor veraf en dichtbij werd besteld.Direct bij het afhalen van deze bril, maar zeker na enig gebruik bleek dat het veraf zien niet echt verbeterd was en dat het dichtbij zien zelfs was verslechterd.Terug naar de opticien. Een nieuwe oogmeting bracht aan het licht dat er andere waarden dan bij het zo kort daarvoor uitgevoerde onderzoek werden gevonden. De opticien stond voor een raadsel.Na extra controles, werd overgegaan tot het aanmaken van de gecorrigeerde bril.Helaas bleek ook deze nieuwe bril bij aflevering niet het gewenste resultaat (scherp zien) op te leveren.De opticien, nu echt geprikkeld (in de zin van willen weten wat er aan de hand is), voerde nog een aantal onderzoeken uit. Daaronder een onderzoek waarbij middels het druppelen met “atropine” de iris in het oog werd ontspannen.Weer werden afwijkende waarden gevonden. Blijkbaar wisselde de sterkte van de ooglens tijdens het onderzoek. De opticien vond verwijzing naar de specialist noodzakelijk.
Bij de oogarts (onderzoek): Bij het bezoek aan de oogarts later dat jaar (wachttijd!), constateerde de arts dat er sprake was van divergent strabisme. Deze afwijking was door hem al vele jaren eerder vastgesteld, maar was toen slechts in beperkte mate aanwezig en kon met behulp van eenvoudige oogoefeningen (kijken naar een vinger op korte afstand) voldoende gecorrigeerd worden.Nu op latere leeftijd was volgens de oogarts de spierspanning afgenomen, waardoor de neiging van de ogen om naar buiten te draaien niet langer constant kon worden beheerst.Een simpele routineoperatie, waarbij de (aanhechtingsplaatsen van de) spieren werden aangepast, zodat de spanning weer groter werd, was volgens de oogarts de oplossing.Een belangrijke plaats in de voorbereiding op de operatie werd ingenomen door het orthoptisch onderzoek, waarbij werd bepaald in welke mate gecorrigeerd moest worden.Opmerkelijk was dat de oogarts in eerste instantie sprak over de correctie van 1 oog. De orthoptist raadde echter een correctie van beide ogen aan.
Bij de oogarts (operatie I): De routine-operatie werd begin oktober 2006 uitgevoerd.Direct na afloop van de operatie op dinsdag 3 oktober constateerde ik dat ik dubbel zag. “Niets verontrustends” volgens de oogarts, want de ogen moesten nog aan de nieuwe stand wennen.Ik ook, het was een vreemde gewaarwording om twee televisie beelden echt naast elkaar te zien.De eerste avond was het nog wel grappig, maar toen er de volgende morgen geen verbetering was opgetreden, vroeg ik me af hoe het verder moest.De oogarts opperde om tot na het weekend te wachten, mocht het dan niet beter zijn, dan moest ik me bij hem melden. Heel voorzichtig meldde de oogarts bij dat bezoek, dat de ingreep misschien iets te drastisch was verlopen. Maar, zo was zijn inschatting, de ogen zouden nog wel bijtrekken. Die inschatting was te optimistisch. Het dubbelzien bleef, waardoor ook normaal functioneren in de maatschappij onmogelijk was. Deelname aan het verkeer bijvoorbeeld was absoluut onverantwoord.Na een half jaar, waarin elke maand werd gecontroleerd of en in hoeverre er verbetering optrad, besloot de oogarts omdat de verbetering minimaal was, een corrigerende operatie uit te voeren.Opmerkelijk was dat het dubbelzien “boven” minder nadrukkelijk was dan “beneden”.
Bij de oogarts (operatie II): Een collega oogarts bracht in maart 2007 de stand van de ogen weer enigszins terug, waarbij hij bewust een verticale verplaatsing van de aanhechtingspunten werd aanbracht, waardoor de oogstand “beneden” meer werd gecorrigeerd dan “boven”.De operatie was succesvol in die zin dat het echte dubbelzien voorbij was. Maar het creëren van een scherp beeld was nog steeds niet mogelijk.Op advies van de oogarts werd een minder sterke bril aangemeten, waarbij voor veraf gekozen werd voor een monofocale oplossing. Voor lezen en beeldschermkijken werd een bril met licht variofocale glazen aangemeten.Blij dat normaal functioneren weer mogelijk was, werd het minder scherpe zien door mij voor lief genomen.
Naar de fysiotherapeut: Vanaf die tijd had ik echter redelijk vaak last had van hoofdpijn. Toen daar ook nog een zeurende nekpijn bijkwam, besloot ik in 2008 contact op te nemen met de huisarts. Deze verwees mij door naar de fysiotherapeut.Na een reeks behandelingen, zelfs met gebruik van manuele therapie konden door hem echter geen noemenswaardige verbeteringen worden bewerkstelligd.
Bij het verder zoeken naar mogelijke oorzaken van de pijnen, werd (eind 2009) een relatie gelegd met de oogklachten en de behandeling daarvan in 2006/2007.
De oplossing van “Oogbalans”:
De fysiotherapeut was vanuit zijn privésituatie op de hoogte van het bestaan van “Oogbalans”.
Hij raadde mij een bezoek aan “Oogbalans” aan. Bij het eerste bezoek werd onmiddellijk duidelijk dat de nekpijn mogelijk te relateren was aan de oogklachten.Een uitvoerig onderzoek bracht aan het licht dat het continu “zoeken met het hoofd naar de meest optimale kijkwijze” een belasting voor de nek met zich meebracht.Ook werd duidelijk dat de uitgevoerde oogoperatie(s) mogelijk niet plaats hadden hoeven te vinden, als eerder naar “Oogbalans” zou zijn verwezen.
Op basis van het door “Oogbalans” opgestelde rapport (begin 2010) werd een programma van oefeningen samengesteld dat ertoe zou moeten leiden dat de beheersing van de ogen en de samenwerking van de ogen met de hersenen zouden worden verbeterd. Als die verbetering daadwerkelijk zou optreden, zou, zo was de verwachting, ook het “zoeken” met het hoofd en dus het belasten van de nek kunnen verminderen, waardoor uiteindelijk de nekklachten zouden afnemen.Het oefenprogramma werd per keer in een sessie op de bedrijfslocatie van “Oogbalans” besproken en “ingeleerd” en moest daarna thuis worden uitgevoerd. Per sessie werden nieuwe oefeningen aangereikt. In totaal werden 10 sessies in een tijdsperiode van ongeveer een half jaar gehouden. Enkele verbeteringen traden bijna direct na de aanvang van het oefenprogramma op.Zo bleek de irisgrootte al meteen af te nemen. In de loop van het programma konden nog meer resultaten worden geboekt. Het kijken werd rustiger. Blijkbaar konden de nu getrainde oogspieren en de verbeterde samenwerking tussen ogen en hersenen zorgen voor een oplossing waardoor “scherp zien” kon worden bereikt zonder aanvullende correcties met hoofdbewegingen.
Aan het einde van de oefenreeks, werd bij “Oogbalans” een nieuw onderzoek gehouden.
Het resultaat van dit onderzoek gaf duidelijk aan dat de in de praktijk geconstateerde verbeteringen ook door de metingen werden bevestigd.Op basis van de resultaten van het onderzoek werd opnieuw een bril aangemeten, waarbij toch nog werd geadviseerd om een prisma toe te passen.
Het resultaat:
De oefeningen en de nieuwe bril leidden medio 2010 tot het gewenste resultaat!Scherp zien was mogelijk, het kijken was rustiger, minder vermoeiend en de nekklachten waren verminderd.
Het vervolg:
Door “Oogbalans”werd geadviseerd om de oefeningen bij te houden. Er werd een advies opgesteld met daarin aangegeven welke oefeningen en in welke frequentie en volgorde tot het beste resultaat zouden leiden.Dank aan “Oogbalans” tot zover.
De situatie in 2011 en 2012:
Conform het advies heb ik de oogoefeningen “trouw” uitgevoerd. Dat was op zich geen opgave omdat de oefeningen per keer ongeveer een kwartier vergden en het advies luidde om 3 tot 4 keer per week de oefeningen uit te voeren. Ook was het belangrijk dat ik zelf constateerde dat de oefeningen baat hadden.Medio 2011, een jaar na het afrondende bezoek, nam “Oogbalans” contact met me op en werd ik uitgenodigd voor een controle bezoek.Door allerlei omstandigheden is de afspraak daarvoor nooit gemaakt.De oefeningen werden door mij echter ook in het vervolg van 2011 en 2012 gedaan.Desondanks merkte ik begin 2012 op dat het scherp zien weer verminderde en ook het kijken (bijvoorbeeld naar de televisie) weer vermoeiender werd.Eigenlijk kan ik stellen dat de situatie weer overeenkomsten vertoonde met die aan het begin van het proces (2006).Een bezoek aan de opticien (de sterkte van de brilleglazen vroegen volgens mij om een aanpassing) resulteerde op basis van de ook nu weer wisselende oogmetingen in hetzelfde advies als in 2006: “Breng een bezoek aan de oogarts”
Opnieuw bij de oogarts (2012): Bij een (toevallig) bezoek aan het ziekenhuis ging ik langs de oogpoli voor een afspraak.De receptionist daar vroeg op basis van de in de administratie opgenomen gegevens een advies aan de dienstdoende orthoptist voor de door mij gevraagde afspraak met de oogarts.Deze orthoptist bleek, ondanks dat ze niet de orthoptist was die mij in 2006 had behandeld, op de hoogte van mijn casus(!).Zij vond het noodzakelijk om voorafgaande aan het bezoek aan de oogarts een uitgebreid (orthoptisch) onderzoek te doen. Ik heb haar tijdens dat onderzoek inzage gegeven in het rapport van “Oogbalans” uit 2010. De orthoptist constateerde dat de bevinden die zij deed veel overeenstemming vertoonden met de resultaten zoals vermeld in dat rapport. Wel bleek nu dat naast een horizontaal divergent strabisme ook sprake was van een afwijking in verticale zin.Opmerkelijk (en toch ook wel een compliment aan “Oogbalans” en een beetje aan mijzelf) was dat zij kon merken dat de ogen goed geoefend waren: correcties werden zeer snel uitgevoerd! Met de resultaten van het orthoptisch onderzoek in de hand werd de oogarts geconsulteerd. Zij constateerde naast de bevindingen van het onderzoek dat in het rechteroog in hoge mate staar aanwezig was. In het linkeroog was het begin van staar waarneembaar.Ook bij het eindonderzoek bij “Oogbalans” in 2010 was al een zekere mate van staar in beide ogen geconstateerd.De arts raadde een nader onderzoek naar staar aan in het oogheelkundig centrum.Dit onderzoek heeft inmiddels plaatsgevonden en op basis daarvan is door de oogarts geadviseerd om aan beide ogen een staar operatie uit te voeren.Deze operaties staan gepland voor augustus en september 2012.
Vrouw 40 jaar.
Mijn naam is Sylvia de Groot, ik ben 40 jaar en moeder van drie kinderen. Ik wil graag mijn ervaringen vertellen over het afgelopen half jaar .
In de zomervakantie van 2005 ben ik terwijl ik in het zwembad stond door m’n rug gegaan. Dit was het begin van heel veel ellende. De pijn begon in m’n onderrug, maar breidde zich uit naar m’n hele rug, nek, polsen, enkels, hoofdpijn en duizeligheid.
Ben begonnen met fysiotherapie maar dit had geen resultaat. Ben doorgestuurd naar de reumatoloog, en die constateerde fybriomyalgie. Ik kon en wilde dit niet accepteren en ben verder gaan zoeken. Ben naar manuele therapie gegaan. Daar bleek dat al m’n wervels in m’n nek en rug verschoven waren. Ben daar 5 jaar onder behandeling geweest en ben daar wel een heel eind opgeknapt, maar ik voelde me toch altijd nog vaak moe, duizelig, raar gevoel in m’n gezicht, last van m’n evenwicht, zere nek en rug. Al met al werd ik er zo af en toe behoorlijk moedeloos van.
In mei 2011 ben ik via via terecht gekomen bij Hans van Gemert voor triggerpoint therapie. Hij kijkt niet alleen naar je klachten, maar zoekt ook naar de oorzaak. Ik bleek een beenlengteverschil van 5 centimeter te hebben, waardoor ik dus helemaal scheef stond. Na een paar testjes zei hij meteen: ik weet al waardoor het komt, het zijn je ogen. Nou, ik kan je zeggen, dat ik daar nog nooit van gehoord had en vrij verbaasd was. Ik wist eigenlijk wel meteen, ja, je hebt gelijk. Ik had ook heel vaak vermoeide ogen, hoofdpijn, last met autorijden, las nooit een boek en hield niet van drukte of op visite gaan en nog veel meer dingen.Hans heeft me toen doorgestuurd naar Rob Gevers. Kon daar meteen de andere week terecht en na verschillende testen was duidelijk dat het inderdaad aan m’n ogen lag.Ben 7 juni 2011 begonnen met de oogtraining bij Christa. De eerste weken had ik vrij veel last van hoofdpijn en draaierigheid. Toch merkte ik al vrij snel dat m’n vermoeidheid als eerste verdween. Lag ik de afgelopen 5 jaar elke dag tussen de middag een paar uur te slapen, nu was ik sinds jaren de hele dag fit.Naar verloop van tijd merkte ik dat het steeds beter met me ging. Had weer veel meer zin in dingen en zag niet overal meer tegenop. Maar kon me ook weer verheugen op uitjes, etentjes, leuke dingen doen met de kinderen enz.Het oefenen zelf wordt gewoon een vast ding in je dag, en kost daarom ook weinig moeite. Het is maar een kwartiertje per dag.Ik ben in ieder geval heel blij dat ik bij Rob en Christa terecht gekomen ben. Mijn leven ziet er een stuk zonniger uit dan een half jaar geleden. De hoofdpijn en duizeligheid zijn verdwenen. Ik heb weer overal zin in, kan alles weer en heb weer zin om plannen te maken voor de toekomst. Daarbij zijn mijn nek en rugklachten ook een heel eind verminderd.Het leukste compliment was misschien wel een telefoontje van een tante na de verjaardag bij mijn schoonmoeder. Die belde een dag daarna met de vraag wat er met mij gebeurd was. Ik had niet meer zo’n vermoeide blik en was zo vrolijk en blij. Deze tante wist niet dat ik bezig was met oogtraining, dus dat was wel een echte opsteker!
Man 39 jaar
Ik had het geluk dat mijn opticien net een college van dhr. Gevers had gehad, zij herkende de signalen en adviseerde mij een consult bij Oogbalans. Zelf had ik geconstateerd dat lezen steeds lastiger werd. Niet het lezen op zich maar vooral de concentratie werd een steeds groter probleem, en dat terwijl ik voor mijn werk erg veel moet lezen. Het aanmeten van een bril was een paar jaar eerder niet echt een succes gebleken, wel aangeschaft maar na enige dagen al niet echt meer gebruikt. Mijn probleem is en blijft dat ik met of zonder bril verder prima zie daardoor was een goede oogmeting niet mogelijk en zo ben ik dus bij Oogbalans terecht gekomen.
Het intake gesprek vooraf was voor mij een openbaring. Nooit had ik mijn nekklachten, hoofdpijnklachten, vermoeidheid, leesproblemen en overgevoeligheid voor licht aan elkaar gerelateerd, maar hier werd door dhr. Gevers direct op geattendeerd en inderdaad ik had al die klachten. Het goede nieuws was dat ik eindelijk wist wat er aan de hand was en dat e.e.a. volgens dhr. Gevers met training grotendeels op te lossen was, het slechte nieuws was dat ik in totaal wel 10 keer op en neer zou moeten gaan rijden vanuit mijn woonplaats Hellevoetsluis naar Berlicum (107 kilometer enkele reis). Maar goed, wat moet dat moet en aangezien ik een erg goed gevoel had bij Oogbalans besloot ik om dit te gaan doen, een beslissing waar ik achteraf zeker geen spijt van heb.De oefeningen die ik elke twee weken van mevrouw Gevers kreeg zijn zeker in het begin regelmatig een frustratie gebleken. Vaak lukte het niet of anders maar zeer moeizaam, en ook het resultaat bleef voor mijn gevoel maar uit. Toch heb ik al die tijd de discipline weten op te brengen om elke dag trouw de oefeningen af te werken en na enige tijd begon ik zelf te merken dat het steeds een beetje beter ging. De oefeningen gingen mij iets gemakkelijker af, maar vooral de jaren lange nekklachten verdwenen plotseling als sneeuw voor de zon! Van hoofdpijn heb ik nauwelijks nog last en ik heb weer energie voor 10, iets wat ook mijn omgeving is opgevallen. De grootste winst is dat ik eindelijk weer behoorlijk geconcentreerd kan lezen, niet alleen voor mijn werk maar ook weer “gewoon” een goed boek.
Beste Rob en Christa, ik zal eerlijk bekennen dat ik af en toe heb getwijfeld of en wanneer de training zijn vruchten zou afwerpen, daar heb ik ruim 2100 kilometer Hellevoetsluis - Berlicum – Hellevoetsluis de tijd voor gehad. Gelukkig kan ik achteraf zeggen dat het heeft gewerkt. Nog elke week doe ik om de andere dag trouw de verschillende oefeningen, ik zie het inmiddels als noodzakelijk onderhoud van mijn ogen. Langs deze weg wil ik niet alleen jullie maar zeker ook Ellen van Briedé optiek uit Hellevoetsluis hartelijk bedanken, het heeft mij enorm geholpen.
Met vriendelijke groet,
Peter Schop
Vrouw 57 jaar
Vanaf 2001 kreeg ik problemen met autorijden. Ik durfde niet meer weg te kijken omdat ik, als ik dat wel deed, bij het weer recht voor me kijken even geen helder beeld had van de weg . Ook werd het steeds moeilijker in het donker de weg te onderscheiden. Ik ging rijden in het donker en lange tochten zoveel mogelijk vermijden. Na 20 minuten was ik al oververmoeid en had ik moeite mijn ogen open te houden. Ik vond mezelf een gevaar op de weg. Ik schrok heel erg van bewegende voorwerpen die ineens in mijn blikveld kwamen, bijvoorbeeld een rijdende vrachtauto of trein op een viaduct of auto’s die heel hard op een zijweg aan komen rijden. Na verloop van tijd kreeg ik ook overdag problemen met het onderscheiden van hoe de weg loopt. Vooral bochten op snelwegen maakten mij erg angstig.
Langzaam maar zeker ging ik ook steeds minder lezen. De concentratie was na enkele bladzijdes verdwenen. Mijn leesniveau slonk van 1 a 2 boeken per week naar 1 boek per maand.
Ook had ik veel last van hele korte momenten van duizeligheid en wazig zien, wat me erg onzeker maakte. Trappen naar beneden lopen deed ik alleen nog maar langs de leuning. In grote ruimtes was ik vaak onzeker omdat ik dan mijn ogen steeds opnieuw moest instellen. En als ik op de fiets ingehaald werd door een hard rijdende brommer was dat zeer onprettig.
Verder had ik vaak hoofdpijn met overgevoeligheid voor licht, vermoeidheidsklachten en nek- en schouderklachten.
Een opticien raadde mij een bril aan met prisma’s. Die bril maakte mij nog onzekerder, ik kon er niet aan wennen. Ik had angst met lopen, fietsen en autorijden. Het enige dat beter ging was lezen. Enige jaren eerder had ik mijn eerste multifocale bril gekregen, ook daar heb ik lang aan moeten wennen maar uiteindelijk was het goed. Zo niet met deze bril. Ik ging naar Oogbalans voor een second opinion. Rob adviseerde me trainingen te volgen. Ik had geen beter advies kunnen krijgen.
Eind december 2010 startte mijn trainingen. In het begin had ik vaker hoofdpijn maar ik boekte zeer snel vooruitgang. In de Carnavalsvakantie reed ik naar Brussel, net zo ontspannen als 15 jaar geleden. De duizeligheid en het wazig zien zijn verdwenen, ik kan weer ontspannen lezen, heb geen overgevoeligheid meer voor licht, veel minder hoofdpijn en ben minder vermoeid. De trainingen zijn eind juni afgesloten. Ik oefen 2 a 3 keer per week en merk dat ik nog wat vooruitgang geboekt heb. Ook heb ik geleerd dat ik mezelf in acht moet nemen, mijn ogen rust moet gunnen.
Ik ben erg blij dat ik bij Oogbalans terecht ben gekomen!!